Regenboog

Een zonnige tweede lente voor Turkse ouderen

Zeki Tümkaya, een energieke man, is de voorzitter van Ikinci Bahar is. Al zo’n twee tot drie jaar. Hij weet het niet meer precies, maar wel vanaf het begin. Daarvoor was hij 25 jaar bestuurslid bij de STGT, de Stichting Turkse Gemeenschap Tilburg. Aan ervaring heeft hij dus geen gebrek.

Ontstaan van Ikinci Bahar en het bestuur

Ikinci Bahar is ontstaan doordat er uit onderzoek naar voren kwam dat Turkse ouderen behoefte hadden aan een eigen vereniging.

Ikinci Bahar betekent “tweede lente”. Het  bestuur bestaat uit zeven personen, vier dames en drie heren. Ja, de vrouwen zijn in de meerderheid beaamd hij lachend.

Ikinci Bahar bereikt zo’n 600 Turkse ouderen. Het gaat goed, maar het zou nog beter kunnen als de samenwerking met het moskeebestuur zou verbeteren. Als het moskeebestuur de mensen wijst op activiteiten van Ikinci Bahar, dan komen er meer mensen en kan er meer worden georganiseerd.

Er zijn al op diverse plekken informatiebijeenkomsten geweest voor Turkse ouderen. Bij het buurthuis, bij de STGT en bij Palet. Ook werd er dit jaar een Iftar maaltijd georganiseerd, waar zelfs wethouder Hammink aanschoof.

In het buurthuis bij de Korvelseweg in Tilburg werd een ontmoetingsbijeenkomst georganiseerd met Turkse ouderen, waarbij muziek en een toneelstuk voor de sfeer zorgden. Het toneelstuk, door de eigen mensen verzorgd, ging over wat de eerste “gastarbeiders” tegenkwamen toen ze in Nederland kwamen en gaf veel herkenning en plezier.

Ook is er een bijeenkomst georganiseerd om kennis te maken met de buurtbewoners

“We willen met iedereen samenwerken om de positie van de Turkse ouderen in Tilburg te verbeteren. Daarom hebben we ook van harte meegewerkt aan de plannen voor een groepswoonproject.” Zegt de heer Tümkaya.

Het woonproject

Ikinci Bahar is bezig een groepswoonproject te realiseren in Tilburg. Het eerst in Noord-Brabant en Zeki Tümkaya en zijn bestuur hebben er zin in.

Wat is de bedoeling? Dat Turkse ouderen bij elkaar wonen, elkaar kunnen steunen  en voor elkaar kunnen zorgen. Maar ook met elkaar een mooie oude dag kunnen beleven.

Zeki Tümkaya kwam in 1971 naar Nederland. Hij woont hier nu bijna 35 jaar.

 “We blijven hier” zegt hij, “Het is moeilijk terug te gaan als je ouder wordt.” De kinderen en kleinkinderen wonen hier. En die wil je toch niet kwijtraken? Ook heeft in al die jaren de ontwikkeling in Turkije niet stilgestaan. “Je herkent het bijna niet, vooral in de grote steden”.  En dat geldt voor de meeste mensen van Turkse afkomst die hier wonen.

Vroeger was het vanzelfsprekend dat ouders en kinderen bij elkaar woonden. De ouders zorgden voor de kleinkinderen en als ze niet meer konden, dan werden ze zelf verzorgd.

Maar in Nederland is dat anders. De kinderen hebben het druk. Ze hebben hun werk en hun eigen sociale leven. Hoe graag ze ook zouden willen, het verzorgen van de ouders past daar niet meer in. Maar dat zie je in Turkije in de grote steden ook steeds meer gebeuren, moet de heer Tümkaya constateren. Je ziet daar zelfs bejaardentehuizen!

Natuurlijk proberen kinderen en ouders bij elkaar in de buurt te blijven wonen, maar dat lukt lang niet altijd. Je moet blij zijn als ze een goede baan kunnen bemachtigen en dat is lang niet altijd in de buurt.

Het plan ontstond dus om bij elkaar te gaan wonen. Dit is een begin, we weten nog niet wat in de toekomst zal gebeuren. De grote interesse in het groepswoonproject was ook een verrassing voor ons. Veel mensen hebben zich ingeschreven. We hebben een aantal bijeenkomsten gehad onder leiding van Palet en Tiwos (de woningbouwcorporatie) en we zijn ook in Den Haag naar een wooncomplex voor Turkse ouderen wezen kijken.

Hoe ver is het met het project?

Er is een locatie aangewezen in Tilburg-West, achter de Westermarkt. Daar begint Tiwos volgend jaar een blok flats te verbouwen die in 2008 klaar moeten zijn voor de nieuwe senioren bestemming. Er zijn 12 tot 17 Turkse mensen die daar een vernieuwd appartement zullen gaan bewonen. Tiwos wil niet in een keer meer Turkse mensen te laten komen. Er zullen ook appartementen voor allerlei andere senioren zijn. Als het goed gaat en de interesse blijft, dan wil men meer woningen geschikt maken voor groepswonen.

Heel belangrijk is het hebben van een gemeenschappelijke ontmoetingsruimte. Dat is een grote wens. Misschien kan daarvoor onder de flat een ruimte worden gevonden.

Zijn er speciale voorzieningen in de appartementen?

De vraag was om een gesloten keuken te maken en dat zal gebeuren. Ook moest er ruimte zijn voor gebed. Men wilde graag in de buurt van de moskee wonen en dat is ook min of meer gebeurd.

Verder zijn er de normale vragen voor een seniorenwoning. Ruimte voor eventueel rolstoel gebruik, aangepaste toiletten, etc.

De wensen van de toekomstige bewoners zijn geïnventariseerd tijdens de bijeenkomsten die vooraf hebben plaatsgevonden. Daar is een spel gedaan met foto’s en tekeningen. Ongeveer 70 mensen hebben daaraan meegedaan.

goedgekeurd, zowel door de toekomstige bewoners als door de gemeente.

Er is ook een verslag verschenen, waarin dit project en haar uitkomsten zijn beschreven getiteld “Oost in West” en dat op te vragen is bij Palet.

Toekomst

Als Ikinci Bahar over een eigen ruimte kan beschikken dat zullen zeker de activiteiten worden uitgebreid. Ook om meer voorlichting te geven, bijvoorbeeld op het gebied van gezondheidszorg. Nu gaat een bestuurslid naar de mensen toe om ze informatie te geven.

Het bestuur heeft al een kadertraining voor besturen gehad en dit jaar zal BOOG nog meer training organiseren.

Ikinci Bahar wil graag samenwerken met andere ouderenorganisaties. “Als we ergens worden uitgenodigd, dan gaan we.”

Zoals het er nu uitziet, gaat Ikinci Bahar een zonnige tweede lente tegemoet.

(De Regenboog, november 2006)