Regenboog

Geldrop Ouderenproof voor Turken

“Zonder Turkan en Bilginur  was het beslist niet gelukt!”

Ze komen net van het gebed en de Koranlezing terug: Turkan Uludaŷ en Bilginur Çankaya, want het is Ramadan.

Hermien Sannen heeft gastvrij haar huis opengesteld voor een gesprek over dit succesvolle project. Zij vormt, samen met Marianne van de Zande, het andere deel van de projecttrekkers.

Hermien vertelt dat in de verankeringsgroep van Ouderenproof de vraag naar boven kwam waarom er geen allochtonen meededen met dit project.

De verankeringsgroep is na enige tijd opgeheven, maar de Turkse ouderen in Geldrop hebben intensief meegedaan aan het project en zijn enthousiast geworden.

Ouderenproof is een project van de provincie Noord-Brabant om de ouderen zelf te laten vertellen hoe hun wijk, stad of dorp zodanige maatregelen kan nemen dat de ouderen er lang zelfstandig kunnen blijven wonen.

Het is aan de betreffende stad of het dorp om de maatregelen uit te voeren. Daarvoor zijn verankeringsgroepen opgesteld.

Ouderenproof voor Turkse Geldroppenaren

Hermien en Marianne zochten vanuit de verankeringsgroep contact.  Een eerste gesprek vond plaats met de heer Pehlivan, oud gemeenteraadslid die zijn dochter meebracht. Daarna kwamen ze terecht bij het OCBV, het centrum voor buitenlandse vrouwen, waar de dames Turkan Uludaŷ en Bilginur Çankaya al jarenlang deel uitmaken van het bestuur. Het OCBV bestaat grotendeels uit Turkse vrouwen omdat de Turkse groep verreweg het grootst is in Geldrop. Marianne kende ze nog vanuit de tijd dat ze wethouder was in Geldrop.

Ze vroeg of er behoefte was aan voorlichting voor Turkse ouderen en hoe ze met ze in contact zou kunnen komen.

Turkan en Bilginur zegden enthousiast hun medewerking toe. Ze vertelden dat de Turkse ouderen geen weet hadden van de WMO en wat dit voor ze kan betekenen. Ook waren de ouderen weinig op de hoogte van zaken als gezondheidszorg, mogelijkheden voor huisvesting voor bejaarden, etc.

Met elkaar werkte de dames thema’s uit om de Turkse ouderen op de hoogte te brengen van de diverse mogelijkheden. Maar eerst moest geïnventariseerd worden wat de wensen waren op het gebied van Ouderenproof.

Er werd een bijeenkomst georganiseerd. Maar iedereen, die een beetje op de hoogte is van de situatie, weet hoe moeilijk het is om allochtone ouderen uit hun huis te krijgen. Daar wisten Turkan en Bilginur wel raad op:

Samen gingen ze de ouderen af. “We wonen al meer dan 30 jaar in Geldrop. We kennen de ouderen en hebben bij de ouderen aangebeld, verteld wat we wilden doen en gezegd dat ze naar de bijeenkomst moesten komen.”, vertelt Bilginur. De ouderen reageerden eerst wat terughoudend. “Zoiets hebben ze ons nog nooit gevraagd.” Maar uiteindelijk werden ze nieuwsgierig naar de bijeenkomst. Turkan zegt: “We hebben erop gehamerd dat het voor hun bestwil was.

Hermien vult aan “Als we het zonder jullie hadden moeten doen, was het nooit gelukt.”

De bijeenkomst werd door zo’n 35 Turkse ouderen bezocht.  Er waren veel dames bij van 60plus

Doordat de Turkse gemeenschap in Geldrop elkaar goed kent, was het ook mogelijk om zowel mannen als vrouwen uit te nodigen.

Hermien vertelt dat het vreemd was om te zien dat de mannen bij elkaar in het midden van de zaal gingen zitten en dat de vrouwen er in een kring omheen plaatsnamen.

Maar zowel de mannen als de vrouwen gaven vrijuit  hun mening door middel van een tolk.

De resultaten van deze inventarisatie bleken opvallen te lijken op de resultaten van de autochtone ouderen.

Men miste een openbaar toilet in de binnenstad en mensen die moeilijk ter been waren of met een rolstoel naar het winkelcentrum wilden, konden het trottoir niet op vanwege de vele reclameborden die buiten stonden.

Een klacht die wel met de cultuur te maken had was het feit dat men in het ziekenhuis vrouwen en mannen op één kamer legt, ongeachte vele verzoeken vooraf.

Tolken

Aanvankelijk was het mogelijk om een gratis tolk te krijgen via TVC Nederland, maar later ging dat niet meer en namen Turkan en Bilginur ook deze taak op zich. “Eigenlijk is dat ook beter”, zegt Bilginur want een tol vertaalt alleen en wij zien of de ouderen het ook begrijpen en of we het misschien nog eens extra uit moeten leggen.

Nadat de verankeringsgroep uit elkaar was gevallen besloten de vier dames om door te gaan met activiteiten voor Turkse ouderen.

Er werd subsidie aangevraagd bij de provincie Noord-Brabant. En de subsidie werd toegekend!

Er werden deskundigen gevraagd om voorlichting te komen geven en de bijeenkomsten werden uitstekend bezocht.

“Een probleem is wel, dat de ouderen soms wel een half jaar naar Turkije gaan”, vertellen Turkan en Bilginur. “Als de Ramadan dan nog daarna valt, dan heb je niet veel tijd om bijeenkomsten te organiseren.”

Je moet niet voor mensen denken. Begin met rond de tafel zitten op basis van gelijkheid. Migranten ouderen kunnen ook zelf denken!

Hermien Sannen

Toch lukte het en de vier dames kijken met veel plezier terug op de geslaagde bijeenkomsten.

Over de WMO, het persoonsgebonden budget. “Weet je nog Hermien, dat je de video niet aan kon krijgen en dat je met een boek in de hand ging kijken welke stekker waar moest? Wat hebben we gelachen!”

De kookcursus die ook was gepland kon niet doorgaan omdat de cursus alleen in Eindhoven gegeven kon worden en zover willen de Turkse ouderen niet reizen.

Eigen ruimte

Een heel positieve ontwikkeling was het feit dat de OCBV een eigen ruimte toegewezen kreeg, zodat de bijeenkomsten wat makkelijker te organiseren waren.

De dames herinneren zich ook een bijeenkomst in het ziekenhuis en vertellen vol lof hoe goed dat georganiseerd was. Met een powerpointpresentatie werd uitleg gegeven over hart- en vaakziektes en na afloop konden de mensen zich laten testen voor diabetes en hoge bloeddruk.

Ook een excursie naar een verzorgings- en verpleegtehuis “Bergheuvel” was een eye-opener voor de ouderen. Ze dachten dat het alleen maar voor hulpbehoevende mensen was, maar toen ze zagen dat je in een aanleunwoning zelfstandig kon wonen, dachten ze er heel anders over.

De meeste ouderen wonen in bij kinderen en kleinkinderen en dat is niet altijd even makkelijk. Ze vertelden dat als ze bij elkaar zouden kunnen wonen in zo’n bejaardenhuis, het heel aantrekkelijk zou zijn. Maar er is wel een taboe te overwinnen. De gedachte is dat als je naar zo’n huis gaat, je er door je kinderen bent uitgegooid, maar dat zal wel veranderen als ze meer aan het idee wennen. Het is toch veel rustiger met elkaar oud te worden, denken Turkan en Bilginur.

Ze vertellen ook enthousiast over hun eigen behuizing. De ochtend en enkele avonden per maand is gereserveerd voor de vrouwen. ’s Middags mogen de mannen gebruik maken van de ruimte en ’s avonds is voor de “jongeren” waarbij je moet denken aan dertig- en veertigers.

“Het is niet specifiek voor Turkse mensen, maar de anderen komen nauwelijks. Alleen bij grote feesten zien we andere allochtonen. En autochtonen komen alleen als je ze persoonlijk uitnodigt. Via een advertentie in de krant krijg je geen autochtonen. ”

In juni is een wijkfeest georganiseerd waarbij vrouwen en mannen aan tafel zaten. Iemand wist dat je budget kon krijgen om zo iets te organiseren. We hadden heel veel vrijwilligers

“Maar Marianne en Hermien nodigden we persoonlijk uit omdat

ze zoveel voor de Turken en andere allochtonen hebben gedaan” zegt Turkan. “We willen ze nog eens speciaal in het zonnetje zetten door ze een lunch aan te bieden, maar dat komt nog.”

Vervolg

Eigenlijk vinden Turkan en Bilginur het welletjes. “We zijn nu uit de kleine kinderen en willen heel graag betaald werk, al is het maar voor enkele uren per dag.” Ze zouden veel kunnen betekenen voor de Turkse ouderen, bijvoorbeeld met het invullen van formulieren en het ondersteunen bij doktersbezoek. Ze hebben gevraagd bij loket A tot Z in Geldrop, maar er is geen geld voor.

“We hebben geen diploma’s, maar jarenlange ervaring en we zijn goed in de ondersteuning. Het zou geweldig zijn als we nu eens betaald zouden worden voor onze deskundigheid. ”

Dus geen vervolg.....?

“Nee, het is genoeg geweest. We hebben dit erbij gedaan want uiteindelijk vormen we samen met enkele anderen het bestuur van de vrouwenvereniging en daar hebben we de handen vol aan.” zeggen de Turkse dames.

Maar, als daarna het bezoek aan de Tweede Kamer ter sprake komt en ze zich herinneren dat mevrouw Willemse, die ze daar heeft ontvangen, heeft beloofd om naar Geldrop te komen om daar met de Turkse ouderen te praten, zijn ze weer helemaal enthousiast. “Het is zo goed dat de ouderen hun problemen en wensen naar voren kunnen brengen!” “In Den Haag deden ze dat ook al.”

Misschien kan met het subsidiegeld dat nog over is, nog een aantal activiteiten worden georganiseerd, denkt Hermien. We zullen het in ieder geval vragen aan de provincie.

Misschien kan de provincie voor werk voor ons zorgen, droomt Turkan. “Het is echt nodig, want de kinderen kunnen niet alles opvangen. Voor Nederlandse mensen is er toch ook hulp? De taal is echt een barrière voor onze ouderen.” “Ja”, zegt Bilginur, “We kunnen wel administratief werk gaan doen of zo, maar ons hart ligt bij de hulp aan deze mensen en alleen op basis van vrijwilligerswerk kunnen we dit niet volhouden.”

De Stichting Senioren Belangen, waarin de ouderenbonden in Geldrop samenwerken, willen met dit project naar andere steden gaan om er daar een vervolg aan te geven. Misschien ligt hier een mogelijkheid voor Bilginur en Turkan. Deskundig zijn ze genoeg!

(De Regenboog, september 2008)